ตลอดกว่า20ปีที่อยู่ฝ่ายบริหารของโรงเรียนธรรมวิทยา ในฐานะฝ่ายวิชาการสามัญและมีโอกาสได้ร่วมสายงานบริหารร่วมกับท่านครูใหญ่สะแปอิง บาซอมีคำพูดและคำสอนมากมายที่ทำให้ข้าพเจ้ามีตัวตนและดำรงตนอย่างปัจจุบันนี้
"อย่าเป็นหมา" คำๆนี้มันก้องอยู่ในหูตลอดเวลาและเป็นเสมือนดิสเบรคที่คอยฉุดดึงมิให้ไถลไปกับสิ่งยั่วยวนที่อยู่ตรงหน้า ไม่ว่าลาภ ยศ ตำแหน่งชื่อเสียงที่ได้มาโดยการประสบสอพลอและการก้มหัวให้ศัตรู ท่านมักจะพูดทุกครั้งในการประชุมฝ่ายบริหารว่า ใครก้อตามที่ชอบประจบสอพลอเพื่อตำแหน่งและชื่อเสียงก้อไม่ผิดกับหมาที่เห็นขี้แล้ววิ่งเข้าใส่ คุณค่าของคนอยู่ที่ต้องรักตนเองและฝึกตนให้มีคุณค่าพร้อมเผื่อแผ่คนอื่น สุดท้ายเราก้อจะรู้ว่าเรานี่แหละแข็งแกร่งที่สุด แต่มิใช่หยิ่งลำพองจนกลายเป็นคนตะกั๊ปโบร
ท่านคะท่านรู้ไม๊ผู้ใต้บังคับบัญชาคนนี้ปัจจุบันไม่ยอมเป็นหมาแล้วยังพยายามฝนเขี้ยวเล็บให้เป็นเสือที่พร้อมจะขย้ำพวกหมาที่ชอบคิดว่าคนอื่นเป็นหมู. (โปรดติดตามตอนที่สอง คำสั่งเสียสุดท้ายของท่านก่อนจากโรงเรียน"ฝากโรงเรียนด้วยนะ")
